Column: De plakzak

woensdag, november 27, 2013

Heerlijk weer de wintermaanden. Een grijze, ondoorzichtige lucht met de koude tempraturen die je tepels rechtovereind doen staan. We pakken ons weer helemaal in met sjaals, mutsen en een lekkere dikke winterjas om toch nog fashionable en warm de kou te trotseren. Toch is er altijd één deel van mijn lichaam dat de loeiende verwarmingen en de vele lagen kleding niet zo waardeert en gaat protesteren. Niet mijn nat bezweette oksels of bilspleet. Daar heb ik al mee leren leven. Nee, er is een deel dat het nog veel zwaarder heeft. Een plekje dat de tropen doet blozen met een hogere luchtvochtigheidsgraad. Mijn balzak.

Als ik dan weer in de oven van een trein stap, dan beginnen de zweetdruppels langzaam maar zeker over mijn voorhoofd te rollen. De druppels vinden hun weg langs mijn rug tot aan mijn scrotum. Het verbaast mij telkens weer dat als ik eenmaal mijn bestemming bereikt heb, ik de trein kan verlaten zonder dat ik per ongeluk een bank meeneem door de kleverigheid van mijn zak. Zelfs Bison zou jaloers zijn op de manier waarop mijn zak aan mijn benen blijft plakken. Het is dat de plakkerigheid maar van korte duur is, anders had ik echt goud geld kunnen verdienen als stucadoor of circusartiest. Ik zou wel geld betalen om een man te zien die tegels aan de muur kan laten plakken met het zweet van zijn ballen.



Maar helaas zijn er geen voordelen aan mijn defecte scrotum. Blijkbaar behoudt je lichaam zo de vruchtbaarheid van jouw zaad. Toch is het een beetje overbodig. Niemand zou toch iets willen beginnen met een man wiens boxer helemaal doordrenkt is met zweet? Dus of je zaad nou vruchtbaar is of niet, iemand moet toch eerst je boxer uit willen trekken. Toch wens ik diegene veel succes, want je moet hem ook eerst los zien te krijgen!

You Might Also Like

0 reacties

Like us on Facebook